close

Düzyazı

Bahar’a Alerjim Var

aaaa_2230

Önceleri dilimin üstünde patlayan şekere gülüp, elimdeki çatapatı yere sürterek hayattan zevk alırdım. şimdi ise büyüdüm ve hayatımda ne değişti ? Hep aynı soru aklımda; zamanı tutabilir miyim elimde ?

Mesela ışıklı bir ayakkabının verdiği rahatlığı hiçbir ayakkabı vermiyor artık. Çünkü hiçbir ayakkabım başucumda uyumuyorum sabaha kadar. Kışın bittiğini ”havaya üfleyip ağzımdan buhar çıkmamasına yormak” gibi bir derdim yok haber bültenleri varken. Ki her cinayet; o kadar sıradan artık, hayatın bir olgusu bir bütünü.

şiddet…

Birbirlerinden nefret etmeye uğraştıklarının yarısı kadar sevmeye uğraşmıyor insanlar birbirini. Kime sorsam dertli, kime sorsam yalnız, kime sorsam birilerini istiyor yaşantısında, ama ilk fırsatta da öyle havada ki burun…

ne diyordu kaybedenler kulübünde;
bunca insan yalnızken
neden bunca insan yalnız?

Ama öğrenmişiz ergenliğimizde büyüklerimizden; geri adım atmayı. ”Ne kadar kaçarsan o kadar kovalarnırsın, s*keni severler, seveni değil” teması altında öyle bir büyütülmüşüz ki, ne zaman biri bir adım atsa, kendi adımı araf oluyor insanın..

Oysa sevmek öylesine hoş ki. Bunu bile beceremiyoruz adam gibi.

Bahar geliyor diye yazmıyorum bu yazıyı. Bahar’a alerjim var çünkü. İnsanlar kışın daha bir samimi daha bir sıcak gelir bana. Hava sıcak diye birbirinin ellerini tutmaya üşenen sevgililerin mevsiminin bir öncesidir bahar. Hava biraz düzeldi diye, ”yahu havalarda ısındı gezecek birini bulalım” diyenlerin mevsimidir misal. İçinin her kıpırdanışını aşk’a yoran, ve bu uğurda üzen- üzülen insanların mevsimidir. Bahar aslında yalnızca bir mevsim geçişidir… Siz siz olun mevsimsel sevmeyin. Kış’ın sevmeye yüreği olmayanın bahar’dan beklentisi olmasın.

Emrah Ateş
2014 -Mart

Antalya

Devamı ...

Bir Güzel Hoca(ydı)

photo_2015-04-04_00-52-07-630x330_0

Halil Serkan Öz’ü bilmeyeniniz var mı?

Vardır elbet. Anlatayım. Niye mi? Çünkü hepimizin, büyük kahramanların gölgesinden geçtiğimizi bilmeye ihtiyacı var.

Serkan Hoca, Yalova Termal Fen Lisesi’nde matematik öğretmeniydi. “Öğretmeniydi” diyorum, öldü çünkü! Kış mevsiminin bir kenara çekilip yerini çiçeklere bırakacağı zamandı. Nisan ayıydı…

Öldüğünü birdenbire duyunca yüreğinize oturdu değil mi? Ölüm işte böyle acı bir şeydir; okurken bile insanın etine iğne batırır. İnsan, işte bu yüzden kendi vicdanı ile hesaplaşmasını ölümler üzerinden yapar.

Halil Serkan Öz Tubitak ödüllü bir öğretmendi. Öğrencileriyle çok iyi anlaşan; güleç yüzlü ve eğitimin yalnızca müfredat denen dayatılmış kurallara bağlı olmadığını bilen ve bunu hayatında uygulayan bir öğretmen(di)

geçmiş zaman ölümle sonuçlanınca, kip’ler; taşa dönüşüyor sanki..

Yalova Valisi, okul teftişine gittiğinde Serkan Hoca’nın kılık kıyafetiyle alakalı azarlamış öğrencilerinin önünde. Bakın belki bunda ne var diyeceksiniz. Biz ki öğrenciyken bile çocukluğu sıra dayağıyla geçmiş insanlar olarak bu çok zorumuza gitmeyebilir. Hatta içinizden “oh olmuş” diyenler olabilir. “Hoca tabii, kılığına kıyafetine dikkat etsin,” diyenler de olabilir. Bunların hepsi bir bakış açısıdır.

Devamı ...

İtalya’da Kadın Olmak

kd4

Kadınlar gününde bile kadınları erkeklerin anlattığı bir coğrafyadayız. Böyle bir gerçek var. Nitekim yine de yaşadığım bir anımı anlatmak istiyorum

….

İki sene önce İtalya’ya arkadaşımın yanına gitmiştim. İlk yurt dışı seyahatimdi ve çok heyecanlıydım; çok da meraklıydım. Sürekli gördüğüm her şeyden bir anlam çıkarmaya çalışıp kendi ülkemle kıyaslıyordum. Pahalılığı, tarihi eserleri, trafiği, insanları…

Sonra, orada yaşayan arkadaşım Ceylan’a şunu sordum (gerçekten anlamaya ihtiyacım vardı);

“burada kazandığınız kadar İstanbul’da da kazansanız, hatta daha çoğunu kazansanız dönmez misiniz İstanbul’a?”

Çünkü beni bilenler bilir, arkadaşlarını yakınında tutmak isteyen bir insanımdır. Bir he dese, onun için iş bakacaktım hatta…

“Hayır” dedi. “Ben 30 yaşında bir kadın olarak, ilk kez burada öğrendim arkama bakmadan yürüyebilmeyi… “

Ben cevabımı o gün aldım arkadaşlar!

Biz erkek olarak kadın olmanın ne kadar zor olduğunu hiçbir zaman anlamayacağız. Ama onların içinde yaşadığı bu kötü dünyanın da sebebi bizleriz. Biraz öz eleştiri yapmalı ve harekete geçmeliyiz. Çünkü, biz sokakta kocasından dayak yiyen bir kadına “onun namusu ben karışamam” dediğimiz sürece, bu şiddet sürmeye devam edecektir.

O yüzden eşitlik

herkes için eşitlik!

 

Emrah Ateş

Devamı ...

Ama Baba, Müslüm Baba Bu!

muslum-gurses_5618

Hayatı benim gibi arabeskin doruklarındaki mahallelerde geçmiş kişiler Müslüm Gürses’i bir başka sever. Kimileri onu yaptığı cover”lerden sonra sahiplense de biz onu öyle bir severdik ki, sevgi içimizde taşar, yine bize batardı; o yüzden bir cam kesiğiyle onu dışarı akıtırdık. O yüzden size onunla  ilgili birkaç anımı anlatmak isterim;

Gizlice evin bahçesinde sigara içtiğimiz günlerdi. Nenemin erkek kardeşinin torunu olan Yunus bir yerlerden ya çalıyor ya da harçlıklarından biriktirmiş olsduğu parlament sigarası alıp bize geliyordu. Parlamentin pahalılık durumunu ve o yaştaki harçlık potansiyelimizi şimdi düşünürsek, yüksek ihtimalle babasının sigarasını çalıyordu.

Sigara bulamadığımız günler Atatürk Parkının etrafını turlar, yerde az içilip atılan sigaraları toplayıp içerdik. Sanırım o sigaraların yarım olmalarının sebebi de parkın oradaki otobüs durağında bekleyen kişilerin ‘tam sigarasını yaktığında otobüsünün gelmesinden’ oluşuyordu

Yine öyle gizlice sigara içtiğimiz günlerden bir gün, düğün şarkıcısı ve bilhassa yeraltı işlerine bulaşan abim, bizim gecekondunun arka tarafında sigara içerken bizi yakalamış, beni güzelce dövmüş ve sigara paketini alarak eve gitmişti. Onun beni dövmesini babama söylemememe kıyasla, o da sigara içtiğimizi evdekilere söylemeyecekti. Ya ikimiz de dayak yiyecektik babamdan ya da ben yediğimle kalacaktım. Aile ilişkilerimiz yıllardır böyle karşılıklı alışverişlere dayalıdır.

Yine aynı abim her ay mutlaka benden okul harçlıklarımı ” sana atari alacağım” bahanesiyle alır sonra da vermezdi. Ömrümde bir kere atari sahibi oldum; o da mahalledeki arkadaşım Utku, atariden Sega’ya dikey geçiş yapınca atarisini bir ay boyunca okul harçlıklarımı vermek karşılığında satmıştı. Gerçi o dönem de atari ile Mario oynarken arka koltukta uyuyan babam bir daha uyanmadı. ya neyse. O günden sonra bir daha hiç Mario oynamadım. Boşver, hüznü geçelim…

Devamı ...

Çakırdikeni

510

Yaşar Kemal öleli 3 yıl oluyor. Ama eserleri ölümsüz…
Zaten yazarı da var eden eserleri değil midir? Eseriniz ölmez ise, siz de yaşıyorsunuz işte!

İnce Memed kitabını ilk okuduğumu hatırlıyorum da kitabın sayfalarını açtığımda metrobüsteydim. Kendimi kaptırmış; evin durağını kaçırmış fakat bu duruma üzülmemiştim. Çünkü o an kitaptan koparsam okumaya devam edemeyeceğimi, kesin beni meşgul edecek bir şeyler çıkacağını düşünmüştüm.

Kitabı yalnızca okumakla kalmamış bir yandan da internetin nimetlerinden faydalanıp Yaşar Kemal’in kitapta bahsettiği o otları, bitkileri araştırmıştım. İşte o zaman anlamıştım ki “Çakırdikeni” bütün kötülüklerin anasıydı…

….

İnce Memed romanında, “Dağlar, çiriş kokar güzün” der Yaşar Kemal. İşte o “Çiriş:”

 

Daha kitabın başında Çakırdikenlerinin ayağına batışından bahseder Memed.
Çakırdikeni olmayan bir yerde tarla sürmek ister. Hayatta en çok istediği şeylerden biridir bu istek.

İşte o diken;

Uyuz oldum bu bitkiye. Bak garib Memed nasıl feryad eder:

(Çakırdikeni beni yer!)

 

Şu Çakırdikeni mevzusunu bir de Yaşar Kemal’den dinleyelim.

 

 

Çakırdikeni olayını anlamak önemli. Çünkü yazının başında da dediğim gibi Memed’in esas isyan sebebi, serüvenin başlangıcı bu Çakırdikeni’ne olan nefrete dayalı…

Gelgelelim her şeyi boylu boyunca anlatan romanlar bile azalmışken artık, Yasar Kemal’in yazdığı her kelimeye tek tek dikkat etmek gerekir. Kim bilir şu soruyu da kendimize sormalıyızdır belki;

“İyi kitap bildiğimizi hatırlatan mıdır yoksa bilmediğimizi öğreten mi?”

Roman bana çiftçiliği de öğretti biraz. Firez: biçilmiş tarlada kalan tahıl kökleri demekmiş

“Gece ıslak ıslak kokuyordu. Çam, gürgen, mantıvar, peryavşan (resimdeki), çobançırası, ter kokuyordu.”

Yaşar Kemal’in kitaplarında en çok “yalım” kelimesine rastlıyorum(Yalım: alev) Yahut bu kelimeye yabancı olduğum için bana öyle geliyor da olabilir. Aslında biz yeniyetme yazarlar Türkçe’yi bu kadar katletmeden önce eski romanları-öyküleri ders niteliğinde okumalıydık…

 

“Dünya para ile alınır, yürek alınmaz” der büyük ozan. O yüzden herkesi, ustanın ölüm yıl dönümününde bir ömürlük saygı duruşuna davet ediyorum.

 

Emrah Ateş

28 02 2017-2018

Devamı ...

Ben Yazarım Yazmasına da Zaman Buna Müsait Değil

Ekran Alıntısı

İlk not; Bu yazı ZİNE E-DERGİ’nin ikinci sayısında yayınlanmıştır. Derginin linkini en alta ekliyorum. 

….

Ben yazarım yazmasına da zaman buna müsait değil

( Ali Lidar’a gönderme içermez )

 

Son günlerde en çok düşündüğüm şey çalışmanın edebiyat hayatındaki yeri. İlk kitabımı çıkardığım zamanı hayatımda bir milat sayarsam eğer ( malum en büyük hayalimi gerçekleştirdim ) milattan önce okuduğum kitapları yeniden okumaya başladım son günlerde. Çünkü o yaşlara ait olan düşüncelerim şimdikilerle bir değil. Kendi hayatımdaki bu büyük evrimi görebilmek için kitaplar yeterliymiş meğer. Bunun farkına vardım.

Misal, Bundan 10 yıl önce okuduğum ve çok sevdiğim Sabahattin Ali eseri; Kürk Mantolu Madonna idi. İçimizdeki Şeytan’ı da okumuştum ama Kürk Mantolu Madonna ağır basmıştı o zamanlar. Şimdiyse durum bunun tam tersi.

Kitap içeriklerine baktığım zaman kendimde şunu görüyorum; o zamanki algım daha duygusal şeylere meyilliymiş. Malum ergen çağlarım, kızlardan ve aşktan başka düşündüğüm pek bir şey yok. İş güç, para, pul, umurumda değil. Neticede sana bakan birileri var ailende. Zaten olmasa bile hayatın çok da büyültülecek bir şey olmadığını düşünüyorsun o vakitler. O yüzden de daha duygusal şeylere meyilli oluyorsun. Cinsel açlık ve duygusal açlık ağır basıyor insanda. Bu yüzden olsa gerek kazandığın paraları bile yeri geliyor tek gecelik ilişkilere harcıyorsun.

Şimdi ise hayatın ciddiyeti beynimin her hücresine oluk oluk işlenirken algılarım da daha ciddi şeylere yöneliyor. Bu yüzden İçimizdeki Şeytan kitabı daha ağır basmaya başlıyor. İçimizdeki Şeytan biz büyüdükçe yaşlanmıyor, aksine; uyanıyor…

….

Devamı ...

Basit Görünen Şeyler

indir
“İnsanlık öldü mü?, dedim.
Yok, dedi, ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?”
der Yaşar Kemal “Kuşlar da gitti” kitabında.
Zaman mı aynıydı,
yoksa her şeyin gittikçe kötüleşeceği daha önceden mi belliydi,
eskiler çok mu akıllıydı
yoksa biz o kadar aptallaştık ki tüm kehanetleri gerçek mi çıkarıyoruz bilemiyorum ama, Yaşar Kemal’in insanlık bir yerlerde sıkıştı dediği o günler, bu günler artık. Üstelik yalnızca onun değil, John Steinbeck’in, Sait Faik’in, Orwell’in dediği günlerdeyiz.
Oysa söz konusu iyilik ise, kolaylığa inandım ben hep. Çünkü basit görünen şeyler günümüzü güzelleştirebilir. Yani hiç tanımadığım biri yolda yanımdan geçerken bana gülerek merhaba dese, ben de başkalarına aynısını yapma gereği duyarım. Bu his yapışır üzerime. Ama hepimiz kendi yaşam alanlarımızda bile birbirimizi sürekli gördüğümüz halde tanımıyoruz. Aynı şirkette çalıştığımız insanlarla, komşularımızla hep yabancıyız. Oysa başka kimlerle yakın olabiliriz ki?
Devamı ...

Buna da Alışırsın

Ekran Alıntısı

Sürekli geçmiş zamanları anlatan kitapların, filmlerin, dizilerin çıkması, sevdiğimiz sanatçılar ölüyorken çektiğimiz acı… Bunlar normal olarak görülse de aslında bulunduğumuz zamandan ne kadar memnuniyetsiz olduğumuzun da göstergesidir.

Ölene tabii ki üzüleceğiz ama ölenden çok onlarla ölen anılarımıza da üzülüyoruz aynı zamanda. Kaliteli geçirdiğimiz zamanların yok oluşu onlar. Bundan on sene sonra kime, neye, ne için üzüleceğiz diye bir sorgulamaya başlıyor insan…

Çünkü Cranberries’in solisti ölünce, 90lı yıllarda odana kapanıp da sözlerini anlamasan da yine de hüngür hüngür ağladığın o an da ölmüş oldu biraz. Ailen hiçbir zaman niye dinlediğini anlamadı o müzikleri, sen de anlatamadın bir türlü.

Tüplü televizyon her ne kadar şimdi bir boka yaramıyor olsa da, derdin o televizyon olmadı hiçbir zaman, ailenle o televizyon karşısında geçirdiğin zamanı hatırladın hep. Fakirlik, sizi bir arada tutuyordu. Şimdi herkes kendi odasında Led Tv’den izliyor dizisini.

Devamı ...

Sait Faik’in Yalnızlığı

sait-1

-Abası Yanık

“Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yol­lar çamur içinde kaldı. Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer le­keler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak anamızın koyu yeşil sac­larını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuş­ları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikâyesi…” diyor Sait Faik, Son Kuşlar’da; sanki bu günleri yıllar önce görmüş gibi… “Sanki”si fazla aslında, görmüş besbelli…

Belki de, Burgazada’daki evinin tavan arasından İstanbul’u izlerken fark etti çok sevdiği İstanbul’un çirkinleşeceğini… Şimdi pencereden baktığımda ay bile görünmüyor nicedir. Yüksek binalarla dolu şehrimiz bir Turgut Uyar şiirini yalancı çıkarıyor ne yazık ki; “göğe bakamıyoruz.”

Devamı ...

Yazar

oldbooks

Toplu taşımada elimde defter, şiir yahut ona benzer şeyler yazıyordum az önce (utandı da kıvırdı) camdaki yansımadan şöyle bir içeriyi dikizledim de, millet yazan birini görünce bir tuhaf bakıyor hala. Meraklı mı desem, alaycı mı desem bilemiyorum. Şiir hala birçoğu için erkek adamın yazmayacağı ama yazanından araklayıp kendi sevgilisine, karısına, dostuna falan mesajla göndereceği bir şey. Ufak bir anı anlatayım,

Askerdeyken kitabım olmasa bile elimden hiç kitap ve türevi şeyler düşmediği için bazı arkadaşların sevgilileriyle nasıl konuşmaları gerektiğini ben söyler, onlara tatlı sözler öğretirdim. Bir gün adaşım bir tsk’zede yanıma gelip şöyle dedi;

-Yav Zeko(lakabım) kız benden ayrılacak, sen şair adamsın (ki asla değilim ) bir şiir söyle de mesaj atayım kıza!

Devamı ...