close

Üzdüysek Affola

Yıllar önce Bursa’da bir arkadaşımla görüşmüştüm. Yanında ilk yazdığım kitap olan Hayat Meyhanesi’ni getirmiş, hatıra niyetine bir imza istemişti. Bir başkasının bir kitabın altında neyi çizdiğini, hele ki benim cümlelerimden hangisini çizdiğini çok merak ederim. Dayanamadım, o lavaboya kalktığında karıştırdım sayfaları. Bir sayfa, en alt satırı öyle bir baskıyla çizilmişti ki mürekkebi arka sayfaya kadar akmıştı. Cümle şuydu:
 
“İnsanın babası nasıl ölür?”
 
Bunca şeyi yazmamızın amacı tabii ki insan ruhuna hitap etmek ama bazen kabuk bağlamış yaraları da kaldırıyoruz sanırım. Acılarını hatırlatıyoruz insana. Gelgelelim her şey hayatta yaşadığımıza işaretken, yaşamayanları da hatırlatıyoruz böylece. Ne bileyim bitmiş bir aşkın acısını, bir kayıbı, bir yoksunluğu..
 
Ne diyeyim, üzüyorsak, kızıyorsanız affola.

Emrah Ateş
21 11 2018

Emrah Ateş

Yazar Emrah Ateş

Yorumlar