close

Cemal Abi’ye Açık Mektup

Sevgili Cemal Abi

Ben doğduktan 7 ay sonra ölmüşsün. Ölümün abisiyim bir nevi.

Annem beni ayağında salarken ve okuma yazma bilmediği için senin şiirlerini okuyamamışken,
babamsa anneme hiç şiir okumamışken üstelik… Okusaydı eğer, annem bahsederdi illaki…

Hiç bilmedin tabi,
tanımadığın bir kadının ayağını salladığında o bebeğin, bir gün sevdiği kadınları senin şiirlerinle seveceğini.

Öldüğüne üzülmüyorum. Senin devrin, senin arkadaşlarının hepsi güzel adamlardı. Yanındadırlar. Yaşıyor olsaydın şimdi, instagram şairleri ile falan yarıştırmaya kalkarlardı seni. Ne gerek var?

Orada Ahmet Kaya sazını çalarken, Sen Edip Cansever ile oturup, masaya geç kalan Orhan Veli’’yi ”acaba yine hangi huriye aşık oldu bu” diye çekiştiriyorsundur.

-Yani umarım öyledir-

Ben Şair olamadım. Estağfurullah! Bize anca ilk harfi olmak düşer. Benim elimden tek gelen rakı içerken bardağı havaya kaldırıp ”Tek y’li Süreya’ya” demektir. İnsanlara soy adını öğretiyorum elimden geldiğince.

image

Hah bu arada, istediğin gibi ölmediğin için kusurumuza bakma. Bu dünyada zaten kimse istediği gibi yaşayamıyor da, ölemiyor da!

Saygılarımla…

Şairin Ş harfi…

9 Ocak 2014

Emrah Ateş

Tags : cemal süreyaşiir
Emrah Ateş

Yazar Emrah Ateş

Yorumlar