close

Köpekler ve Atlar

Çocukluğumda büyüdüğüm gecekondunun bahçesini mahallenin köpekleri mesken tutardı. Üst üste birkaç gün aynı köpeği görünce artık hiç gitmeyecek zannederdim. Giderlerdi… Sonra başka köpekler, başka köpekler… Her gelen köpeği bıkmadan sevmeye ve beslemeye devam ettim. Onlar sayesinde geceleri uyudum korkmadan.

Askerde geceleri üst mevzilerde nöbet tutarken karakolun etrafında nöbet tutan köpeklere emanet ettim kendimi. Onların havlamalarına sığındım.

Tüm köpeklerin (malum konudan dolayı hayvanların genelinden değil sadece köpekten bahsedeceğim bugün) gözlerinin içine sanki arkadaşımmış gibi baktım hep. Arkadaşımın köpeği öldüğünde günlerce odasından çıkmadan ağladığını unutmadım hiç. “Kardeşim öldü” cümlesini silmedim aklımdan.

Belki ufak ama kendim için çok büyük bir hayal kurdum yıllarca: çocuğumun yavru bir köpekle büyümesini, onların oyunlarını bıkmadan izlemeyi… Beton şehrimizde bu ne kadar gerçekleşir bilmem ama hayvan sevmeyenin insan da sevemeyeceğine inandım hep! Sizde buna inanın arkadaşlar. Sizde…

Not: köpek katliamına üzülüp de büyükadada faytona binmeyin bir zahmet. Lütfen!

 

16 Haziran 2018

Emrah Ateş

Yazar Emrah Ateş

Yorumlar